عیدانه با دو قلوی پرستار

دسته: گفتگو
بدون دیدگاه
چهارشنبه - ۱ فروردین ۱۳۹۷
عیدانه با دو قلوی پرستار

خواهران دو قلوی رشته پرستاری، از انگیزه خود برای انتخاب این رشته پر دردسر و پر مخاطره گفتند.

خودتان رو برای مخاطبین معرفی می کنید ؟

نسترن محجل هستم. دانشجوی ترم ۵ پرستاری دانشکده علوم پزشکی سراب . متولد ۷۶ اهل تبریز و من هم نسرین محجل هستم متولد ۷۶ ،دانشجوی ترم ۵ پرستاری دانشکده علوم پزشکی سراب.

چقدر با واژه پرستاری تا قبل از پذیرفته شدن در این رشته آشنایی داشتید ؟

– نسترن :

قبل از پذیرفته شدن تو این رشته فقط یک شناخت کلی نسبت به شغل پرستاری و به عنوان یکی از اعضای کادر بیمارستان داشتم که ویژگی بارزشون کمک به هم نوع بود.

– نسرین :

راستش قبل از پذیرفته شدن و ورود به این رشته راجع به پرستاری شناخت آنچنانی نداشتم . می دونستم حرفه مقدسی هست اما راجع به مهارت ها و علمش که تا این حد جامع و کمک کننده به سلامت هست رو شناخت نداشتم.

کدام یکی از شما ( نسترن و نسرین ) مطالعه بیشتری دوران قبل از کنکور داشتید و رتبه کدوم یکی بهتر شد ؟ چقدر اختلاف رتبه داشتید ؟

– نسترن :

من و نسرین با هم مطالعه می کردیم . زمان و مکان مطالعمون هم همیشه یکی بود . در واقع قوت قلب بودیم برای هم و اینکه دوتامونم کنکور داشتیم انگیزه مان را برای درس خوندن بیشتر می کرد. به نوعی باعث ایجاد رقابت هم می شد . رتبه هامون تفاوت چندانی باهم نداشت ولی رتبه من تا حدودی بهتر بود . رتبه من ۶۵۰۰ منطقه ۱ و رتبه نسرین ۷۰۰۰ منطقه ۱ که اختلافمان بین اون حجم از داوطلب فقط ۵۰۰ تا بود.

برای انتخاب رشته آیا باهم اقدام کردید ؟ در ارتباط با انتخاب رشته تان  یک توضیح ارائه می دین ؟

– نسرین :

بله چون دوران مدرسه هم باهم بودیم و قبل کنکور و اومدن نتایج هم هدفمون همین بود که باهم و در یک رشته تحصیل کنیم ، به همین جهت باید طوری انتخاب رشته می کردیم که بیشترین شانس قبولی باهم رو بین داوطلب ها داشته باشیم.

برای انتخاب شهر و دانشگاه کمی اختلاف نظر داشتیم ولی هردو می خواستیم در هر شرایطی در آخر نتیجه یکی باشد و باهم باشیم که کمی تصمیم گیری برایمان در این مورد سخت بود که در نهایت به توافق رسیدیم و فقط رشته پرستاری رو انتخاب کردیم.

یعنی انتخاب پرستاری سراب برای هر دو شما یک شماره بود؟

– نسرین :

طی انتخاب رشته، اول هر دو پرستاری تبریز و  بعد بلافاصله هر دو پرستاری سراب را زدیم و مطمئن بودیم که باهم قبول می شویم برای همین به این شکل انتخاب کردیم.

هنگام اعلام نتایج انتخاب رشته ، شما چه حسی داشتید ؟

– نسترن :

در کل زمان اعلام نتایج پرهیجان و توام با استرس بود ، چون ما علاوه بر اینکه به رشته توجه داشتیم باید این نکته را هم در نظر می گرفتیم که هر دو یک جا قبول شویم ، با وجود اینکه انتخابمان را به شکلی انجام داده بودیم که بیشترین احتمال قبولی باهم را داشت . در ارتباط با رشته هم اینکه توانسته بودیم در پرستاری که رشته دلخواه هردو ما بود ،پذیرفته شویم.  خیلی حس خوبی بود و طبیعتا باعث شادی هر دو ما شد .

– نسرین :

چون کنکور رقابتی بود غیر قابل پیش بینی و نتیجه اش هم معلوم نبود و می توانست به شکلی رقم بخورد که کاملا از هم فاصله بگیریم از لحاظ شغلی و… .

از اینکه در این مورد هم از هم جدا نشدیم و باهم می توانستیم در رشته مورد علاقه مان ادامه بدهیم ، حس خیلی خوبی بود و خوشحال بودیم.

غیر از رشته پرستاری رشته های دیگر را هم انتخاب کرده بودید؟ به این موضوع فکر کرده بودید که اگر با هم در یک رشته انتخاب نمی شدید چه کار می کردید؟ یک سال دیگر می خواندید؟ یا ادامه می دادید ؟ رشته برایتان مهم تر بود یا شهر؟

– نسترن :

بله.  قبل از پرستاری رشته های شاخه پزشکی تبریز را هم زده بودیم که البته می دانستیم تا حدودی  احتمال قبولی وجود ندارد. اما در ارتباط با سایر رشته ها، فقط پرستاری را که علاقه داشتیم انتخاب کردیم. راجب این موضوع که ممکن بود در دو رشته متفاوت قبول شویم حتی نمی خواستیم به آن فکر هم بکنیم ، چون واقعا برای ما که تا بحال همیشه باهم بودیم خیلی سخت بود که از هم جدا شویم . با پشت کنکور ماندن مخالف بودیم و به همین خاطر سعی می کردیم باز هم هر طوری که شد باهم باشیم.  در مورد بخش آخر سوال هم کمی  اختلاف نظر داشتیم به خاطر اینکه من با اینکه به پرستاری علاقه داشتم ولی زیاد مایل نبودم که شهری به جز شهر خودمان تحصیل کنم . ولی بالاخره بعد از همفکری و مشورت تصمیم گرفتیم که رشته برای مان مهم تر باشد .

با توجه به حضورتان در این حرفه و شناختی که نسبت به آن  پیدا کردید ، تعریفی از پرستاری را می توانید ارائه دهید؟

– نسترن :

با توجه به شناختی که نسبت به پرستاری پیدا کردم این حرفه را به عنوان حرفه  مقدس می دانم . در واقع پرستاری تلفیقی از علم و هنراست. چون مراقبتی که پرستار به بیمار ارائه می دهد شاید جنبه جسمی داشته باشد ولی در واقع پرستار در کنار علم و مهارتی که برای درمان و مراقبت بیمار به کار می برد باید به جنبه حمایت روانی هم توجه داشته باشد. این دو مورد رابطه نزدیکی باهم دارند . نقشی که پرستار درسلامت جامعه سلامت دارد یک نقش کلیدی است . برای اینکه فردی بتواند یک پرستار واقعی شود باید از صمیم قلب به این رشته و خدمت به دیگران که در راس این حرفه است علاقه داشته باشد .

جایگاه حرفه را بین دانشجویان گروه پرستاری ، همکاران و در سطح جامعه  چطور ارزیابی می کنید ؟

– نسترن :

قبل از پذیرفته شدن در این رشته اطلاعات چندانی نداشتم و تحقیق بخصوصی هم در این مورد نکرده بودم ، ولی با انتخاب این رشته و قرار گرفتن در مسیر این حرفه و شناخت دغدغه ها و مشکلاتی که پرستاران در این زمینه دارند علاقه مند شدم که راجب پرستاری بیشتر بدانم. طبیعتا پرستاری در طی این سال ها تغیرات و پیشرفت زیادی کرده و در طول این مسیر با چالش هایی مواجه شده است که گاهی به نفع و گاهی به ضرر این حرفه تمام شده است. برای اینکه پرستاران بتوانند به خواسته هایی که دارند دست یابند ، باید یک مجموعه متحد و مورد قبول جامعه پرستاری تشکیل می شد که در این بین می توان به تشکیل سازمان صنفی پرستاران یا تشکیل معاونت پرستاری اشاره نمود .

یکی از چالش های جدی که در گذشته بوده و همچنان نیز وجود دارد، مساله کمبود کادر نیروی پرستاری است که تابحال طرح های مختلفی برای این مورد ارائه شده است . از جمله این طرح ها افزایش ظرفیت پذیرش دانشجویان گروه پرستاری تا تربیت پرستار از طریق بیمارستان که اخیرا مورد توجه قرار گرفته بود .

– نسرین :

جایگاه حرفه نسبت به گذشته در بین پرستاران و دانشجویان بهتر شده و به نسبت قبل آگاهی و مطالبه گری نسبت به حقوق خودشان افزایش پیدا کرده که حاصل تلاش خود پرستاران و فعالین صنفی است و این آگاهی روز به روز با اطلاع رسانی از طرق مختلف  بیشتر هم می شود که باعث ایجاد مسیری رو به پیشرفت و تعالی برای حرفه است.

یکی از مشکلات اساسی اجتماعی در کشور ما عدم شناخت درست از رشته پرستاری و بعضا نگاه های نامناسب به شغل پرستاری است که می توانم به همین مواردی که اخیرا رخ داده مثل خشونت هایی علیه پرستاران یا توهین هایی که بدون ذره ای تفکر(به مقام پرستاری ) رخ داده  اشاره کنم ،که اینها همه ناشی از آگاهی کم جامعه از پرستاری و وظایف آن و سختی های این حرفه است که باید با تلاش هرچه بیشتر مسئولین و همینطور خود پرستاران این جایگاه را ارتقا داده و دید بهتری رقم زد ، هر پرستار و دانشجوی پرستاری باید از خانواده و اطرافیان خودش شروع کند .

چقدر برای شما پیش آمده که پرستاری را در ایران با سایر کشورها به خصوص کشورهایی که پرستاری در آن جایگاه اجتماعی بالایی دارد ، مقایسه کنید و در نهایت فکر مهاجرت به سرتان بزند ؟

– نسرین :

پرستاری در بعضی از کشورها  هم از لحاظ درآمد و هم از لحاظ جایگاه اجتماعی به نسبت شرایط بسیار بهتری دارد ، اما اینکه فقط به خاطر وضع موجود و جایگاه اجتماعی بالاتر قصد مهاجرت داشته باشم –  نه – به نحوی مخالفم، چون بالاخره باید تغییر صورت گیرد و این امر هم توسط افراد موجود در خود حرفه باید صورت گیرد . هرچند ممکن است سخت باشد، اینکه هرکدام از ما بخواهیم به خاطر وضعیت بهتر مهاجرت کنیم شرایط همین طور باقی می ماند و این عقیده که وضع همینطوره و نمیشه کاری انجام داد یک عقیده درستی نیست.

– نسترن :

پرستاری در ایران چه از لحاظ جایگاه اجتماعی و چه از لحاظ درآمد و … قابل مقایسه با سایر کشورها نیست و این موضوع باعث شده که خیلی از پرستاران با توجه به علم و استعدادی که دارند با تحمل یک سری مشکلات به کشورهای دیگر مهاجرت کنند . ولی من بیشتر ترجیح میدم به جای اینکه به کشور دیگر مهاجرت کنم و متحمل مشکلات موجود شوم ،در کشور خودم بمانم و با کمک سایر دانشجویان و همکاران زمینه ی بهبود وضعیت پرستاری را فراهم کنیم .در واقع از نظر من مهاجرت پاک کردن صورت مساله و فرار از واقعیت است.

در بالین مواجه می شوید با بیماری که ایدز یا کانسر دارد ؟ برای ایجاد انگیزه برای ادامه زندگی در ایشان چه کار می کنید ؟

– نسترن :

اولین چیزی که مهم است ، دادن آگاهی لازم به شخص در ارتباط با بیماریش است و باید به بیمار تفهیم کرد که ابتلا به این بیماری  به منزله پایان راه نیست . در قدم بعدی باید توجه کرد که بیماری در کدام مرحله قرار دارد و  امکان ادامه حیات تا چه حد میسر است. باید به بیمار هم آگاهی داد که در اکثر موارد پیشرفت یا توقف بیماری به اقدامات فرد بستگی دارد و در واقع بیمار را به مقاومت هرچه بیشتر در برابر بیماری تشویق می کنیم و یادآور می شویم که تابحال افرادی بوده اند که توانستند به این بیماری های هر چند سخت غلبه کنند . حمایت روانی در این بیماران در کنار مداوای جسمی نقش خیلی مهمی دارد.

اگر در بالین خطایی کنید و قصوری مرتکب شوید آن را گزارش خواهید کرد ؟

– نسرین :

چون خودم مرتکبش شدم بله گزارش می کنم . به نظرم هر فرد در هر زمینه ای باید مسئولیت کاری را که انجام می دهد را بر عهده بگیرد، مخصوصا در شغل ما که حساس و با سلامتی افراد در ارتباط هست و ممکن است کوچکترین خطا و سهل انگاری به بروز عارضه در سلامتی افراد منجر شود . از همین زمان دانشجویی باید برای افزایش هرچه بیشتر علم خودمان و آگاهی نسبت به قصورات پرستاری اقدام کنیم که بسیار مهم است و با این اقدام احتمال بروز خطا را به کمترین میزان خودش می توانیم برسانیم.

آیا پیشنهادی دارید که گزارش خطا توسط کادر درمانی به یک فرهنگ تبدیل شود ؟

– نسرین :

به نظرم شرایط کاری سخت و خستگی های ناشی از کار زیاد که برای پرستارها وجود داره احتمال خطا رو افزایش می دهد و به همین دلیل در وهله اول باید این شرایط تا حدودی متعادل شود و کاری که برای یک پرستار در نظر گرفته می شود ، متناسب با ظرفیت و استانداردها باشد که در اینصورت احتمال بروز خطا به میزان قابل توجهی کاهش پیدا میکنه .

برای اینکه این اقدام  به یک فرهنگ تبدیل شود ، ابتدا افراد مسئولیت کارهایشان را برعهده بگیرند و در برخی مواردی که امکانش هست به جای جریمه یا مجازاتی که در نظر گرفته می شود ، دوره های آموزشی در زمینه ای که خطا صورت گرفته برگزار شود ؛

تا افراد تشویق شوند که کیفیت کار بهتر می شود و همکاران هم سعی میکنند خطای خود را دوباره تکرار نکنند و  هم با این شرایط گزارش خطا  بیشتر و راحتتر انجام میگیرد.

برای بهتر شدن دید جامعه نسبت به حرفه پرستاری چه پیشنهادی دارید ؟

– نسرین :

در بیمارستان ها پرستاران بیشترین ارتباط را با بیمار و همراهانش دارند، این یک مسئله مهمی هست که باید در این زمینه کارهای بیشتری صورت بگیرد چون وقتی دید مثبت و  اعتماد بیمار و همراهانش نسبت به پرستار وجود داشته باشد ، همکاری بیشتری از جانب آنها در روند درمان و بهبودی صورت می گیرد و تاثیر زیادی در سلامتی افراد خواهد داشت. فیلم ها یا برنامه هایی که در ارتباط با پرستاری ساخته شوند که سختی هایی که بر عهده یک پرستار در حین انجام وظایفش هست را به طور صحیح و دقیق به تصویر بکشد.

و اما در پایان یک خاطره از حضورتان در کارآموزی یا سر کلاس را به یاد دارید که برایتان جالب باشد ؟

– نسرین:

به طور کلی چون همیشه باهم هستیم ، کل کلاس و کاراموزی هامون برای مان پراز خاطره هست. ولی یک چیزی که برای ما جالب هست اینکه چون ما که اکثرا باهم به بالین بیمارها می ریم برای انجام پروسیجری و یا … غیر از اینکه اول شوکه می شوند دو پرستار عین هم ، دوقلو بودن ما نظرشون رو جلب می کند و اکثرا عجیب به نظر می آید و سوال برایشان پیش می آید که چطور با هم قبول شدیم در یک رشته و با هم در یک شهر هستیم . همین باعث می شود برای چند لحظه هم که شده از حالت بیماری و جو ناراحتی که گاها وجود دارد خارج شوند و حواسشان پرت بشود که این برامون جالب هست.


نوشته شده توسط:سردبیر .. - 3479 مطلب
پرینت اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
بازدید: 233
برچسب ها:
دیدگاه ها
یادداشت
گفتگو
گزارش
اخلاق پرستاری
جذب و استخدام
حوادث